شروط ضمن عقد ( 6)
تقسیم دارایی های مشترک
تا اینجا بعضی حقوق معنوی زنان که در اثر ازدواج مورد تبعیض واقع می گردند بررسی شد ضمن اینکه به عنوان راه حل و حتی حرکتی قانونی و در عین حال اعتراضی، شروط ضمن عقد پیشنهاد گردید ولی امروز سراغ مادیات می روم و به وضعیت دارایی های حاصله زن و مرد بعد از ازدواج می پردازم ناگفته پیداست که زن و مرد که زندگی مشترک را آغاز می کنند به طور منطقی می بایست با هم حرکت کنند و زندگی را بسازند و در صورت جدایی به هر دلیلی آنچه به دست آورده اند را می بایست تقسیم کنند ولی متاسفانه در ایران به دلیل ضعف قانون باز هم مشکلات زیادی به وجود آمده است از آنطرف قانون مهریه که واقعا راه را برای بسیاری از اصلاحات بسته است و توجیهی برای بسیاری تبعیضات علیه زنان شده و از اینطرف فرهنگ غالب در جامعه که معمولا اموال به نام مرد است و همچنین کلی بودن قانون در ارتباط با تقسیم دارایی ها بعد از جدایی باعث شده است که در این مورد هم شاهد نابرابری حقوق باشیم. ضمن اینکه ضعف قانون و فرهنگ غالب در این خصوص چالشهای زیادی در زندگی زوجین جدید در ارتباط با به نام کردن اموال به وجود آورده است که خدشه های زیادی را به بنیان عاطفی زن و مرد وارد می کند.
معمولا در تمام کشورهی دنیا بعد از طلاق اموالی که در حین زندگی مشترک به دست آمده است طبق قانون بین زوجین تقسیم می گردد ولی متاسفانه در ایران باز قضیه بسیار پیچیده است تقسیم دارایی ها که جزو بندهای دوازده گانه خود عقدنامه است منوط به عدم درخواست زن براي جدايي و يا تخلف نكردن زن از وظايف زناشويي خود و نداشتن رفتار و اخلاق ناشايست است كه اثبات آنها به عهده دادگاه است و بسيار سخت است و عملا غیر اجرایی.
لذا توصیه می شود بند زیر نیز به شروط ضمن عقد اضافه گردد:
دارايي به دست آمده توسط هر يک از زوجين پس از ازدواج اعم از منقول و غیر منقول به منزله دارايي مشترک محسوب و در هنگام طلاق چه به درخواست زن و چه به درخواست مرد باشد ، نصف خواهد شد.
در بعضی منابع دیدم که جمله "زوج متعهد می شود هنگام جدایی ـ اعم از آن که به درخواست مرد باشد یا به درخواست زن ـ نیمی از دارایی موجود خود را ـ اعم از منقول و غیر منقول که طی مدت ازدواج به دست آورده است ـ به زن منتقل نماید. " به عقدنامه اضافه گردد که بالشخصه با آن موافق نیستم چرا که متاسفانه همانطور که قبلا هم به آن پرداخته شد عده ای زنان شاغل فکر می کنند نفقه به عهده مرد است و هر چه کار می کنند مال خودشان است و می توانند برای خودشان طلا و ماشین و خانه بخرند و موقع جدایی اموال خودش برای خودش باشد و اموال مرد نصف گردد نه این نه تنها منصفانه نیست بلکه تفکر برابری خواهانه جنبش زنان را نیز زیر سوال می برد همانطور که قبلا هم اشاره شد مهمترین مسئله در جلو راندن جنبش زنان اینست که تفکراتمان را مدرن کنیم نه اینکه آن قسمت از قانون که به نفعمان است را بپذیریم و از آن طرف انتظار اصلاح قوانین تبعیض آمیز را داشته باشیم.
درست این است که همه دارایی ها و درآمدهای زن و مرد نصف شود و مساله نفقه هم از حالت رایج خارج می شود و زن و مرد هرچه دارند را با هم خرج می کنند در غیر این صورت بی عدالتی است.
ضمنا نکته قابل عرض دیگر این که من جز موضوع وکالت بلاعزل طلاق که برای آخرین بحث گذاشتم شرط قابل اجرای دیگری را ندیدم و بعد از مطلب آینده که به وکالت طلاق پرداخته خواهد شد کلیه شروط را جمع بندی می کنم و همچنین مشکلات احتمالی از طرف خانواده ها و سردفتر ها رو و راه های پیشنهادی رو مطرح خواهم کرد. فقط یک شرط ضروری دیگر هم به ذهنم رسید که در موردش نتوانستم هیچ اطلاعات مستندی پیدا کنم و آن هم اینست که انتخاب زمان بچه دار شدن با طرفین باشد که فکر می کنم با توجه به فرهنگ غالب در ایران در زمینه بچه دارشدن زوجین و همچنین ضرورت تمکین قانونی زن از مرد درصورت اراده ایشان بر پدر شدن و مشکلات ناشی از بچه دارشدن در صورت عدم آمادگی روحی و روانی زن توصیه می کنم این شرط هم به عقدنامه اضافه گردد که اگر دوستان می دانند این شرط آیا قابلیت اجرایی دارد یا نه لطفا مرا راهنمایی کنند.